Tourism Logistics - โลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยว

Welcome


Tourism
Logistics



CMSE
Conference



Journal EEQEL




คลังหนังสือ
Komsan
Suriya



















ซ้อมรบ Print E-mail
คมสัน สุริยะ
16 มิถุนายน 2552



นักศึกษาอยากได้งาน  นักวิจัยอยากได้ทุนวิจัย  จะได้งานได้อย่างไรถ้าไม่มีฝีมือ  และจะมีฝีมือได้อย่างไรถ้าไม่หมั่นฝึกซ้อม 


ขงเบ้งอยู่บนเขาโงลังกั๋งไม่เคยออกรบสักที แต่พอได้ออกรบก็ชนะทันที  เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะขงเบ้งซ้อมรบอยู่บนเขาตลอดเวลา

เล่ากันว่า ขงเบ้งวัน ๆ เอาแต่ศึกษาตำราพิชัยสงคราม  และจำลองค่ายกลบนพื้นทราย  แล้วก็จินตนาการว่าถ้าฝ่ายตรงข้ามเข้ามาทางนี้หรือทางโน้นแล้วจะรับมืออย่างไร บางตำราก็ว่าขงเบ้งมีภรรยาอยู่บนเขา  วัน ๆ ก็เล่นค่ายกลกัน  ภรรยาวางค่ายกล  ขงเบ้งตีค่ายกล  แล้วก็เปลี่ยนให้ขงเบ้งวางค่ายกลแล้วให้ภรรยาลองตีดูบ้าง นอกจากนั้นยังขงเบ้งยังสำรวจภูมิอากาศเป็นประจำ  ดูดาว  ศึกษาดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์   จนพยากรณ์อากาศได้อย่างแม่นยำ


ถ้าเทียบกับปัจจุบันก็คือขงเบ้งก็เทียบได้กับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่จำลองสภาวะอากาศ
และจำลองการเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจได้ครบทุก sector  (แบบจำลอง CGE)
สรุปก็คือ ขงเบ้งเป็นบิดาของแบบจำลอง


นอกเรื่องกันไปใหญ่  ผมตั้งใจว่าจะเขียนเกร็ดการวิจัยตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้ว  เพราะดำเนินมาถึง 36 ตอน
เรื่องสุดท้ายที่อยากจะฝากไว้ก็คือ  การทำให้ตัวเองพร้อมอยู่ตลอดเวลา


เราไม่รู้ว่าโอกาสหรือปัญหาจะมาถึงเราเมื่อไร
สำหรับนักวิจัย บางทีจู่ ๆ ก็มีคนถามว่าเราอยากจะทำงานวิจัยเรื่องอะไร  ถ้าเขาชอบอาจจะมีเงินทุนให้ทันที
สำหรับนักศึกษา บางทีจู่ ๆ ก็มีคนถามว่าน้องอยากทำงานอะไร  ถ้าตอบได้ถูกใจก็อาจจะได้งานทันที
หรือไม่ก็กลับกัน  สำหรับนักวิจัยก็อาจจะไม่มีทุนเข้ามาสักที  ต้องหาทางไปชิงทุนวิจัยมาให้ได้  มิเช่นนั้นทีมวิจัยต้องอดตายแน่
และสำหรับนักศึกษาก็อาจจะไม่ได้งานสักที ก็ต้องหาทางไปสมัครงานให้เขารับให้ได้  มิเช่นนั้นก็ต้องอดตาย


ดังนั้น  นักวิจัยต้องหมั่นลับฝีมือให้คมอยู่เสมอ  ต้องพร้อมโจมตีอยู่ตลอดเวลา  และต้องพร้อมรับการโจมตีอยู่ตลอดเวลา
ให้คิดว่าจะทำวิจัยเรื่องอะไร  ประเด็นปัญหาคืออะไร  จะตอบคำถามอย่างไร  ข้อมูลจะเอาที่ไหน จะวิเคราะห์อย่างไร 
ข้อสรุปน่าจะได้ว่าอย่างไร แล้วจะขายให้ใคร   ทำเป็นประจำ  เดือนละครั้งเป็นอย่างน้อย  หนึ่งปีจะได้มีของในสต๊อกไว้ 12 เรื่อง


นักศึกษาก็ต้องหมั่นฝึกฝีมืออยู่เสมอ อะไรที่จะดีที่จะทำให้ตัวเองมีฝีมือขึ้นก็เข้าไปสัมผัส  เข้าไปทดลองฝึกดู
จินตนาการว่าถ้าเราต้องไปทำงานด้านนี้แล้วเราต้องรู้อะไร  เราต้องทำอะไรเป็น  แล้วเราทำเป็นหรือยัง  ถ้ายังไม่เป็นพอจะมีใครสอนบ้าง
บางคนฝึกเหมือนกัน แต่ฝึกเฉพาะการสัมภาษณ์งาน  โอเคฝึกได้  แต่ถึงจะสัมภาษณ์ได้ดี แต่ถ้าไม่มีฝีมือก็ไม่มีใครให้งานทำ
คนที่มีฝีมือ  พูดไม่ค่อยเก่ง  แต่แสดงออกที่แววตา  ความเชื่อมั่นจะถ่ายทอดออกมาเอง เขาเรียกว่าเปล่งแสง  คนสัมภาษณ์เขาจะรู้เอง
ถ้าเขาไม่รู้ก็ช่างมันเถอะ  หาคนที่ตาถึงทำงานด้วยดีกว่า  อำมาตย์ก็ยังต้องเลือกนาย  ถ้าเผลอไปอยู่กับคนตาไม่ถึงแล้วจะลำบากทีหลัง


ปัญหามันไม่ค่อยอยู่ที่คนเลือกเราเขาตาถึงหรือตาไม่ถึง
แต่มันมักอยู่ที่เราไม่ค่อยมีฝีมือ  เพราะเวลาที่เราว่าง ๆ อยู่ไม่เคยฝึกซ้อมทำอะไรเลย
เราต้องฝึกซ้อม  ฝึกทำโน่นทำนี่   ฝึกทำสิ่งใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยทำ  ถ้าตกตอนฝึกก็ไม่ถึงกับเจ็บตัวมาก
การหมั่นซ้อมรบ  ยังทำให้เรารู้จุดอ่อนของตัวเอง  ไม่มีใครที่ไม่มีจุดอ่อน  แต่เราทยอยแก้จุดอ่อนได้


ซุนวูกล่าวว่า  คนที่รบชนะ เพราะรู้ว่าจะชนะอยู่แล้วถึงรบ 
คนที่รบแพ้  เพราะออกรบก่อนแล้วหวังว่าจะไปชนะเอาข้างหน้า


เช่นกันคนที่ซ้อมมามาก ๆ ฝึกมามาก ๆ ก็รู้ทางอยู่แล้วว่าจะชนะได้อย่างไร
รู้อยู่แล้วว่างานนี้เขาต้องการคนมีฝีมือด้านนี้   เราซ้อมมือมาหลายร้อยรอบ  ต้องทำได้ดีกว่าคนอื่นแน่นอน
ตรงกันข้ามกับคนที่ไม่เคยฝึกไม่เคยซ้อม  เที่ยวหางานไป  หวังไปตายเอาดาบหน้า ซึ่งมักจะต้องอดตายสมใจ


แต่กระนั้นคนที่ซ้อมรบมาแบบเดิม ๆ ตลอดเวลาก็อาจจะไม่เกิดผลดี
ปรัชญาทางการทหารคือ โจมตีในเวลาที่ฝ่ายตรงข้ามคาดไม่ถึง ด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง
ดังนั้นเราก็มักจะโดนโจมตีในเวลาที่คาดไม่ถึงและด้วยวิธีที่เราคาดไม่ถึงด้วย
เราจึงต้องหมั่นซ้อมรบในเรื่องที่เราคิดว่าอาจจะไม่เกิดขึ้น  เช่น  การวิจัยในสายงานอื่นที่เราไม่เคยทำ


เดิมการรบอยู่ในกรอบของการสู้กันซึ่ง ๆ หน้า ทำให้อาวุธหนัก เช่น ปืนใหญ่  รถถัง เครื่องบินทิ้งระเบิด สร้างความได้เปรียบให้ฝ่ายเราได้
แต่ต่อมาเมื่อการรบสู้กับเงาของผู้ก่อการร้าย  ทำให้อาวุธเหล่านั้นใช้ไม่ได้อีกต่อไป  เพราะไม่รู้จะเอาไปยิงใคร
เราจึงต้องซ้อมรบในสิ่งที่เราไม่เคยทำ  และคาดว่าจะเกิดขึ้นได้


การคาดเดาของคนเราก็แตกต่างกันไป บ้างก็คาดถูก บ้างก็คาดผิด 
การที่จะคาดเดาให้ถูกนั้นต้องอาศัยประสบการณ์พอที่จะทำให้เรา  "รู้สึก" หรือ "ได้กลิ่น"  ว่าอนาคตกำลังจะเป็นไปทางนี้
เรื่องนี้สอนกันไม่ได้  ต้องอาศัยการเรียนรู้เอง  เหมือนขงเบ้งอยู่กับลมฟ้าอากาศนานมากจน "รู้สึก" ได้ว่าลมที่กำลังจะเผากองเรือโจโฉ
กำลังจะพัดมาในไม่ช้า


นักวิจัยที่มีหน้าที่ต้องหาเงินทุนวิจัยสำหรับทีมงานยิ่งต้องหมั่นซ้อมรบ
ซ้อมทั้งการรบในแบบที่รบอยู่ในปัจจุบัน
และซ้อมทั้งการรบในแบบที่จะเป็นไปได้ในอนาคต


ถ้าติดปัญหาตรงไหน เช่น ไม่มีความรู้  หรือไม่มี Literature ด้านนั้นมากพอ
ก็ต้องไปแสวงหาความรู้เพิ่มเติม  เรียน  และอ่าน Journal หรืองานวิจัยในด้านนั้นให้มากขึ้น
ไม่มีใครสามารถอยู่กับที่แต่ในสิ่งที่เราชอบได้   และไม่มีใครสามารถอยู่แต่ในสิ่งเดิมได้
เพราะโลกหมุนไปตลอดเวลา


จริง ๆ แล้วผมเป็นคนขี้เกียจ ถ้าอยู่เฉย ๆ ได้ผมก็คงอยู่เฉย ๆ สบาย ๆ  คงจะเอาแต่นอนผึ่งพุงที่ชายหาด
แต่ตราบใดที่เรายังสบายไม่ได้เพราะมีสิ่งจำต้องสู้  เราก็คงต้องท่องโคลงพระราชนิพนธ์ของล้นเกล้ารัชกาลที่ 6


"...แม้หวังตั้งสงบ  จงเตรียมรบให้พร้อมสรรพ์
ศัตรูกล้ามาประจัญ  จักอาจสู้ริปูสลาย..."



ขอความสุข ความสำเร็จ  และความโชคดีจงมีแด่ทุกท่านตลอดกาลนาน











 

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์เนื้อหาในเว็บไซต์ิ์

ผู้เขียนไม่หวงห้ามที่ท่านจะคัดลอกบทความ บนเว็บไซต์นี้ไปใช้ในรายงานของท่าน  

แต่ขอความกรุณาเพื่อนนักวิชาการ เพื่อนผู้ทำเว็ปไซต์ 
น้อง ๆ นักเรียน นักศึกษา ทุกท่าน 
ได้โปรดเขียนอ้างอิงในรายงานของท่านตามหลักสากล

การไม่เขียนอ้างอิงดังกล่าวถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์
และมีความผิดตามกฎหมาย  
 
 ขอขอบคุณทุกท่านมากครับ